ஜப்பானியர்கள் ஏன் இந்தியர்களை தங்கள் வீடுகளுக்கு அழைப்பதில்லை? — ஒரு சிந்திக்க வேண்டிய பார்வை
ஜப்பானில் ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக வசித்து வந்த ஒரு இந்தியர், ஒரு விஷயத்தை கவனித்தார். அவருடைய ஜப்பானிய நண்பர்கள் மிகவும் மரியாதையுடனும் உதவிகரமாகவும் இருந்தார்கள். வேலை, வெளிப்புற சந்திப்புகள், உணவகங்கள் — எல்லாவற்றிலும் நட்பாக இருந்தனர். ஆனால் ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் நடக்கவில்லை: யாரும் அவரை தங்கள் வீட்டிற்கு அழைக்கவில்லை.
ஒரு நாள் மனதில் இருந்த கேள்வியை அவர் நேராக ஒரு ஜப்பானிய நண்பரிடம் கேட்டார்:
“நீங்கள் எல்லோரும் இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறீர்கள். ஆனால் ஏன் ஒருபோதும் வீட்டிற்கு அழைக்கவில்லை?”
நண்பர் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு மெதுவாக பேசத் தொடங்கினார்.
“இந்திய வரலாறு எங்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாக கற்பிக்கப்படுகிறது”
அந்த ஜப்பானியர் சொன்ன பதில், அந்த இந்தியரை மட்டுமல்ல — கேட்பவரையும் சிந்திக்க வைக்கும் வகையில் இருந்தது.
“எங்களுக்கு இந்திய வரலாறு உத்வேகமாக அல்ல… ஒரு எச்சரிக்கையாக கற்பிக்கப்படுகிறது.”
அதிர்ச்சியடைந்த இந்தியர் காரணம் கேட்டார்.
அதற்கு ஜப்பானிய நண்பர் ஒரு கேள்வி கேட்டார்:
“சில ஆயிரம் ஆங்கிலேயர்கள் எப்படி கோடிக்கணக்கான இந்தியர்களை ஆண்டார்கள்?”
அவர் தொடர்ந்து சொன்னார்:
- இந்தியர்களை அடக்கியது ஆங்கிலேயர்கள் மட்டும் அல்ல.
- அவர்களுக்காக வேலை செய்ததும் இந்தியர்களே.
- ஜாலியன் வாலாபாக் போன்ற சம்பவங்களில் துப்பாக்கி சுடியது கூட இந்திய சிப்பாய்கள்தான்.
- சுதந்திர போராட்ட வீரர்களை காட்டிக்கொடுத்ததும் இந்தியர்களே.
- அதிகாரம், பணம், பதவி என்பதற்காக தங்கள் சொந்த மக்களையே எதிர்த்தது இந்தியர்கள்தான்.
அவரின் கருத்து மிகவும் கடுமையானதாக இருந்தது:
“உடலின் அடிமைத்தனத்தை விட, மனதின் அடிமைத்தனம் தான் ஆபத்தானது.”
முகலாயர்களும், உள்மன அடிமைத்தனமும்
அவர் இன்னொரு உதாரணத்தையும் கூறினார்.
மத்திய ஆசியாவில் இருந்து வந்த சில ஆயிரம் முகலாயர்கள், பல கோடி மக்களைக் கொண்ட இந்தியாவை எப்படி பல நூற்றாண்டுகள் ஆண்டார்கள்?
அவரின் பதில்:
“அவர்கள் எண்ணிக்கையால் ஆட்சி செய்யவில்லை. அவர்களுக்கு பணிந்த உங்கள் சொந்த மக்களால்தான் ஆட்சி செய்தார்கள்.”
அதாவது, வெளிநாட்டவர்களின் வலிமையை விட, உள்ளூர் மக்களின் ஒற்றுமையின்மையே பெரிய காரணம் என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.
“இந்தியர்களுக்கு வெளிநாட்டு எதிரிகள் தேவையில்லை”
அந்த ஜப்பானியர் மேலும் கூறிய கருத்து இன்னும் கடுமையானது:
- சிறிய சலுகைகளுக்காக மனசாட்சியை விற்றுவிடும் நிலை.
- அரசியலில் இலவச வாக்குறுதிகளுக்காக வாக்குகளை மாற்றும் மனநிலை.
- சமூக நலனை விட தனிப்பட்ட நலனை முன்னிலைப்படுத்துவது.
- நாட்டை விட குடும்பம் மற்றும் சொந்த நலன்களை முக்கியமாக பார்க்கும் பழக்கம்.
இவை அனைத்தும் இந்திய சமுதாயத்தின் பலவீனங்களாக அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
இது உண்மையா? அல்லது மிகைப்படுத்தலா?
இந்தக் கதை உண்மையில் நடந்ததா என்பது தெரியாது. ஆனால் இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் கருத்துகள் பலரையும் சிந்திக்க வைக்கின்றன.
இது இந்தியர்களை இழிவுபடுத்துவதற்காக அல்ல; மாறாக, நம்முடைய சமூகத்தின் பலவீனங்களை நாமே நேராக எதிர்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை நினைவூட்டுகிறது.
ஒற்றுமையின்மை, சுயநலம், குறுகிய அரசியல் பார்வை, எளிதில் பிரிந்து செல்லும் மனநிலை — இவை அனைத்தும் எந்த நாட்டையும் பலவீனப்படுத்தும்.
தெளிவடைவோம்
ஒரு நாட்டின் முன்னேற்றம் அதன் பொருளாதாரத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படாது. மக்களின் மனநிலை, ஒற்றுமை, தியாக உணர்வு மற்றும் சமூக பொறுப்புணர்வு ஆகியவையும் முக்கியமானவை.
நம்மை நாமே விமர்சிப்பது தவறு அல்ல. ஆனால் அந்த விமர்சனம் மாற்றத்திற்கான முதல் படியாக இருக்க வேண்டும்.
“நாடு முதலில்… நான் பின்னர்” என்ற எண்ணம் உருவாகும் போது தான் உண்மையான மாற்றம் தொடங்கும்.
நாமும் இந்தியர்களே.
ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக — நாமும் சிந்திக்கக்கூடியவர்களாக இருக்க வேண்டும்.